Afschuwelijk om je kind zoveel pijn te zien lijden

sven


Bij Sven (10) werd posttraumatische dystrofie aan zijn rechtervoet en been vastgesteld.

Tijdens een voetbalwedstrijd werd zijn grote teen zwaar gekneusd. Gevolg was dat hij drie maanden daarna 4 weken lang bij ons op de bank gelegen heeft, niet heeft kunnen lopen en geen sok of schoen aan zijn voet kon velen.

Hij had aanrakings- en zenuwpijn vanaf zijn grote teen over zijn hele voet en been tot aan zijn rechterheup. Zelfs het kleinste zuchtje luchtverplaatsing was al pijnlijk voor hem. We moesten hem half liggend naar het ziekenhuis vervoeren omdat hij ook niet meer kon zitten.

Afschuwelijk om je kind zoveel pijn te zien lijden.
Dan kun je nog zo nuchter zijn, dat wil je als ouder niet of zo kort mogelijk voor je kind! Zijn en ons hele toekomstbeeld stond op zijn kop. Sven voetbalde drie keer per week met veel plezier in de E1. Dat kon hij niet meer. Naar school gaan lukte ook niet meer. Hij was niet meer mobiel en Sven veranderde in een in zichzelf gekeerde jongen.

Ik was er al snel achter dat de reguliere geneeskunde niet goed weet hoe dit fenomeen ontstaat.
Laat staan hoe ze het moeten behandelen. Een langdurig, pijnlijk revalidatietraject wilde ik echt niet voor Sven. Reden voor ons om na een uitgebreide zoektocht naar alternatieven een afspraak met Wim te maken. Wim was zo aardig om de intake bij ons thuis te doen omdat Sven de reis van 1½ uur op dat moment niet kon maken. Na tien behandelingen en vier maanden verder is Sven weer vrolijk en actief.

Zowel mentaal als fysiek heeft hij enorme stappen gemaakt.
Hij is weer vrolijk, kletst weer lekker, fietst weer, kan weer normaal zitten, gaat weer hele dagen naar school en heeft weer een begin met voetbal gemaakt. We hebben er vertrouwen in dat hij na de grote vakantie weer mee kan trainen met zijn voetbalteam: Sven’s droom is om profvoetballer te worden.

Durf buiten de gebaande paden te gaan: je kind is het waard!
Je weet meteen bij de intake of Wim je kan helpen. Dat het werkt, hebben wij zelf ervaren. Hoe hij het doet snappen Sven en ik nog steeds niet. Dat is ook niet belangrijk, want we zijn vooral heel dankbaar dat zijn behandelingen werken. We kijken weer vooruit en kunnen weer reizen. Italië; we komen eraan!

Lia

0

Voeg een Commentaar