Ed Gavagan: Een verhaal over knopen en chirurgen

Geweldig verhaal!

Tekst:

0:14
Als je ’s ochtends wakker wordt, sta je op, je doet je schoenen aan, en je gaat de wijde wereld in. Je plan is om terug te komen, je uit te kleden, naar bed te gaan, wakker te worden, en opnieuw te beginnen. Die anticipatie, dat ritme helpt ons om structuur te geven aan hoe we onszelf en ons leven organiseren. Het zorgt voor een zekere voorspelbaarheid. Als je zoals ik in New York City woont, waar zoveel mensen zoveel dingen doen, tegelijk, zo dicht bijeen, is het bijna alsof je extra kaarten krijgt uit die stapel. Er staan dingen naast elkaar die onmogelijk zijn, die je niet verwacht. Je denkt dat je nooit de man zal zijn die de straat afloopt, en omdat je kiest voor een bepaalde kant, de rest van je leven voorgoed anders is.

1:21
Op een avond neem ik de lokale trein naar de bovenstad. Ik stap in. Ik ben nogal op mijn hoede als ik op de metro stap. Ik trek me niet terug met een koptelefoon of een boek. Ik stap in, ik kijk en ik merk een koppel op, het lijken studenten, een jongen en een meisje. Ze zitten naast elkaar. Zij heeft haar been over zijn knie gelegd. Ze hebben een toestelletje waarmee ze knopen leggen. Ze doen het met één hand, linkshandig en rechtshandig, heel snel. Dan geeft ze het ding aan hem en hij doet het. Ik heb dit nog nooit gezien. Het lijkt alsof ze goocheltrucs oefenen.

2:08
Bij de volgende halte stapt een man in. Hij lijkt een soort gastprofessor. Hij heeft een overvolle leren tas, een rechthoekige dossiertas en een laptopzak, en een tweedjasje met leren lappen en — (Gelach). Hij kijkt hen aan, en in een oogwenk knielt hij voor hen en zegt: “Kijk, zo kan je het doen. Als je dit doet –” en hij neemt de touwtjes uit hun handen, begint meteen knopen te leggen. Beter dan zij het deden, merkwaardig. Blijkt dat ze geneeskundestudenten zijn, op hun weg naar een lezing over de nieuwste hechtingstechnieken. Hij is de man die de lezing geeft. (Gelach)

2:57
Hij zegt: “Nee, dit is heel belangrijk. Als je deze knopen nodig hebt, dan zal alles tegelijk gebeuren, een hoop informatie zal op je afkomen, organen zullen in de weg zitten, het zal glad zijn en het is gewoon erg belangrijk dat je deze kan uitvoeren, vanzelf, met elke hand, links en rechts. Je moet ze kunnen doen zonder je vingers te zien.” Toen ik dat hoorde, werd ik uit de metro gekatapulteerd, de nacht in, waar ik een lift kreeg in een ambulance, van de stoep, waar ik neergestoken was, naar de operatiekamer van St Vincent’s Hospital in Manhattan. Dit was er aan de hand: er was een bende uit Brooklyn gekomen. Als initiatie moesten drie van hun leden iemand vermoorden. Toevallig was dat de man die Bleecker street afliep, die nacht. Ze sprongen zonder een woord op me af. Een groot geluk: toen ik aan Notre Dame studeerde, zat ik in het boksteam. Mijn handen gingen instinctief omhoog. De man rechts had een mes met een lemmet van 25 cm. Dat ging erin onder mijn elleboog. Het ging omhoog en raakte mijn onderste holle ader, — als je iets van anatomie kent, dat is geen goede plaats voor een snijwonde — en ook alles daartussen. Toen — ik had nog steeds mijn handen omhoog — trok hij het eruit en mikte op mijn nek. Hij stak het in mijn nek tot aan het lemmet. Met een stevige rechtse sloeg ik de middelste man buiten westen. De andere man was nog met mij bezig. Hij deed mijn andere long klappen. Ik gaf hem een slag en kreeg een minuut respijt. Ik liep de straat af en stortte in. De ambulanciers intubeerden me op de stoep en lieten de operatiekamer weten dat er iemand aankwam.

5:07
Eén van de neveneffecten van massaal bloedverlies is dat je tunnelvisie krijgt. Ik weet nog dat ik op de stretcher lag en door een klein tunneltje van een cent groot zag. Ik draaide mijn hoofd. We kwamen aan in St. Vincent’s en raceten de gang door. Ik zie de lichten. Herinneringen als deze hebben een merkwaardig effect. Ze gaan niet naar de gewone geheugenopslagplaats. Ze hebben een soort kluis, waar ze in hoge definitie opgeslagen zijn en waar George Lucas de geluidseffecten deed. (Gelach) Soms, als ik ze me herinner, is dat anders dan alle andere herinneringen.

5:57
Ik kom de operatiekamer binnen. Ze wachten op me. Er is licht. Ik kan wat beter ademen, want het bloed, dat mijn longen vulde, is weg. Ik ademde heel moeilijk, maar nu zit het in de stretcher. Ik zeg: “Kan ik iets doen om te helpen?” — (Gelach) — de verpleegster krijgt een hysterische lachbui. Ik draai mijn hoofd om iedereen te zien. Een bizarre herinnering aan mijn studententijd duikt op. Ik zamel geld in voor de slachtoffers van overstromingen in Bangladesh. Ik kijk en mijn anesthesist zet een masker op me. Ik denk: “Hij ziet er Bangladeshi uit.” — (Gelach) — Ik heb alleen die twee feiten. Ik denk: “Dit kan werken.” (Gelach)

6:52
Ik verlies het bewustzijn. Ze werken de rest van de nacht aan mij. Ik heb 40 zakjes bloed nodig om me in leven te houden, tijdens het werk. De chirurg haalde er ongeveer een derde van mijn ingewanden uit, mijn blindedarm, organen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Later zei hij me dat één van zijn laatste daden, terwijl hij daarbinnen zat, de verwijdering van mijn appendix was. Dat vond ik geweldig. Even opruimen aan het einde. (Gelach) ’s Ochtends kwam ik bij uit de anesthesie. Hij had hen laten weten dat hij er wou zijn. Hij gaf me ongeveer 2% overlevingskans.

7:35
Dus hij was er toen ik wakker werd. Wakker worden was als door het ijs breken in een bevroren meer van pijn. Zo alomvattend was het. Er was maar één plek die niet méér pijn deed dan alles wat ik ooit had gevoeld, en dat was mijn hiel. Hij hield de holte van mijn voet vast en wreef met zijn duim over de hiel.

8:02
Ik keek op en hij zei: “Goed je te zien.” Ik probeerde me te herinneren wat er gebeurd was en alles zowat te vatten. De pijn was overweldigend. Hij zei: “We hebben je haar niet geknipt. Ik dacht dat het je misschien kracht zou geven, zoals Samson. Je zal alle mogelijke kracht nodig hebben.” Toentertijd had ik haar tot op mijn heupen. Ik reed met een motor, ik was niet getrouwd, ik had een bar, dus dat waren andere tijden. (Gelach)

8:38
Maar ik had drie dagen aan de machines gelegen en iedereen verwachtte, op basis van de massale ingrepen die ze hadden gedaan, dat ik het niet zou halen. Dat waren dus drie dagen waarop iedereen wachtte of ik zou sterven of schijten, en — (Gelach) — toen ik eindelijk kon schijten, is dat in zekere zin, chirurgisch gezien, een belangrijke mijlpaal, ahem, — (Gelach). Op die dag kwam de chirurg binnen en sloeg het laken van me af. Hij had 3 of 4 vrienden bij zich. Hij doet dat, ze kijken allemaal. Er was geen infectie. Ze buigen zich over me, duwen en porren en zeggen: “Geen hematomen, blabla, kijk naar de kleur.” Ze praten onder elkaar. Ik voel me als een herstelde auto. Hij zegt: “Ja, mijn werk.” (Gelach) Het was gewoon fantastisch, want die jongens geven hem een high five omdat ik zo goed gelukt ben. (Gelach) Dat is mijn rits, de nietjes zitten er nog in en zo.

9:47
En later, toen ik naar huis mocht, en de flashbacks en nachtmerries me het leven moeilijk maakten, zocht ik hem weer op. Ik vroeg hem: wat ga ik doen? Als chirurg zei hij: “Jongen, ik heb je leven gered. Je kan nu alles doen wat je wil, daar moet je mee verder. Het is alsof ik je een nieuwe auto heb gegeven en jij klaagt omdat je geen parking vindt. Ga erop uit en doe gewoon je best. Je leeft. Daar gaat het om.”

10:33
Ik hoor ‘bing-bong’ en de metrodeuren sluiten. Dit is mijn halte. Ik kijk naar die gasten en ik bedenk: “Ik trek mijn hemd op en toon hen” — (Gelach) — en dan “Nee, dit is de New York City-metro, daar komen problemen van.” (Gelach)

10:56
Dus denk ik: zij gaan naar hun lezing. Ik stap af en sta op het perron. Ik voel mijn wijsvinger in mijn eerste litteken ooit, van mijn navelstreng, en daarrond zit mijn laatste litteken ooit, van mijn chirurg. Ik bedenk dat die toevallige ontmoeting met die jongens op straat met hun messen mij heeft geleid naar mijn team van chirurgen en hun opleiding en hun vaardigheden, met altijd een beetje geluk tegen de chaos aangedrukt.

11:51
Dankuwel (Applaus) (Applaus) Dankuwel. Blij dat ik hier ben. Dankuwel. (Applaus)

0

Voeg een Commentaar