De privacy van mijn cliënten vind ik van het grootste belang. Daarom heb ik de meeste persoonlijke gegevens (namen, plaatsnamen e.d.) weggelaten of afgekort. Ik hoop dat je hier respect voor hebt.

 

“Ik fiets weer voorop in mijn groepje“

 koos

                      

 

 

 


Koos P., 63, gepensioneerd motoragent, voetbaltrainer en opa

Als ik ´s nachts uit mijn bed kwam kraakten mijn knieën aan alle kanten. Ik had er zoveel pijn aan dat ik niet meer op mijn knieën kon zitten. Door de pijn in mijn heup kon ik slecht zitten en liep ik slecht. De pijn in mijn schouders was zo erg dat ik mijn jas niet meer kon aantrekken.

Ik had pijn in mijn knieën, in mijn heup en in mijn schouders, dat zijn de drie dingen waarmee je in beweging blijft. Ik voelde me oud en krakkemikkig worden. En dat wilde ik niet want ik ben een mannetje dat altijd bezig is. Ik wilde wel aan het werk blijven en een leven leiden zonder pijn. Maar dat kon ik niet meer.

In de reguliere geneeskunde vond ik geen bevredigende oplossing. In het ziekenhuis had ik te horen gekregen dat ik artrose had. Ik moest er maar mee leren leven. Maar daar had ik geen vrede mee.

Toen ik de website zag van Vrij van Pijn, dacht ik dat het voor mij ook wat op kon lossen. Eerst was ik een beetje afwachtend, want ik had zoiets nog nooit gedaan. Ik nam contact op en daar is het begonnen.

Ik heb goede resultaten en ben ik nog steeds heel tevreden. Ik kan weer dingen doen die ik voorheen niet kon, zoals tuinieren. Dat is mijn hobby en dat kan ik nu weer zonder pijn in mijn knieën. Niet altijd, maar goed. Met de heup hetzelfde verhaal. Ik ben nu op het punt dat ik af en toe licht hardloop. En over mijn schouders ben ik ook heel tevreden.

Ik ben ook wielrenner. Nog niet eens zo lang geleden fietste ik de Brienenoordbrug op en ik voelde de pijn in mijn knieën door de artrose. Ik kwam uiteindelijk wel boven, maar ik was bang dat dit de laatste keer zou kunnen zijn dat ik over de Brienenoord zou fietsen. Nu fiets ik weer voorop in mijn groepje, 100 kilometer en ik heb geen pijn meer!

De grootste stap voor mij was om naar Wim te bellen, want het was iets onbekends. Maar ik heb het toch gedaan. Gelukkig, want ik vind het gewoon een wonder.

Koos

—————————————————————————————————-

Ik voel mij nu alsof er een wonder is gebeurd

Door alle pijnen die ik had in mijn rug, nek, handen etc. werd de diagnose gesteld: Artrose

Verschillende pijnstillers en fysiotherapie hielpen even. Werd er moedeloos van.
Op sommige momenten dacht ik: “moet ik zo verder!!!!!”
Als ik nu over mijn klachten denk, geloof ik haast niet dat ik ze niet meer heb.

Uiteindelijk ben ik gaan zoeken op internet en vond ik: “Wim Beek Vrij Van Pijn”.
Doordat ikzelf natuurgeneeskunde hebt gestudeerd, sta ik open voor alternatieve behandelingen.
Eerst zijn we naar de informatiemiddag geweest. Dat beviel meteen al heel goed.

Heb in het verleden van alles geprobeerd. Nu heb ik echter geen pijnstillers meer.
Toen ik op internet alle verhalen las over de behandelingen van Wim, heb ik het besluit genomen om met hem een afspraak te maken.
Ik heb het volste vertrouwen in de behandelingen en in Wim als behandelaar.
Ik voel mij nu alsof er een wonder is gebeurd.

Andere mensen zou ik willen adviseren: “Ga het proberen. Ik kan ze niet dwingen om zo te denken, als ik nu denk.
Bedankt hoor Wim. Ik blijf bij jou komen, daar ik erg blij ben met jou.

Groetjes van Jeannette

 

——————————————————————————-


“Artrose: een nieuwe heup…. of toch niet?”

In het begin had ik het gevoel dat, als ik er druk opzette, ik bot op bot voelde. Ik voelde me……wanhopig is een groot woord, maar het kwam wel in de buurt. De artsen vertelden mij dat ik klaar was voor een nieuwe heup. Je wordt toch wel gedwongen om na te denken over hoe je toekomst eruit ziet. Ik dacht over mezelf als een gehandicapte. En ik dacht…..nou nee….
Via een vriendin had ik gehoord van Wim en Vrij van Pijn. We maakten de eerste afspraak en hij legde me uit wat er zou gebeuren. De behandeling met kruiden voelde wat ongebruikelijk aan, want je bent gewend dat mensen op medisch niveau met je omgaan, maar dit is op een ander niveau.

De pijn werd meer lokaal en de uitstraling werd minder. De scherpe pijn verdween helemaal. Het lopen ging beter en ik voelde duidelijk veranderingen. De pijn wordt nog steeds minder, en elke dag voelt anders aan.

Na een jaar:
Vóór ik pijn aan mijn heup kreeg heb ik veel aan hardlopen gedaan. Nu, een jaar na de behandelingen ben ik weer begonnen. Nu loop ik weer 6 km per dag. Zonder pijn, met mijn eigen heup.

Andere mensen zou ik willen zeggen dat het echt de moeite waard om het te proberen.

Emko B. , 48, ondernemer, getrouwd, 2 kinderen

————————————————————————————————————–

 


Winnie had pijn aan haar handen, knieën en enkels: “Nu ben ik pijnvrij!”
Ongeveer 20 jaar heb ik geleden aan gewrichtspijnen. De klachten begonnen rond 1985, eerst in mijn handen, vervolgens in mijn knieën en mijn enkels. De pijn in één van mijn knieën was soms zo heftig dat ik met krukken moest lopen. “Lichte” slijtage was het volgens mijn huisarts, nadat hij een foto had laten maken. De pijnstillers die ik kreeg hadden nauwelijks resultaat en ik liet mij behandelen d.m.v. acupunctuur. Dat hielp steeds een paar maanden.

10 Jaar geleden belandde ik op aanraden van een vriendin die dezelfde klachten had bij haar reumatoloog. Deze bevestigde wat mijn huisarts al zei nl. dat er aan deze aandoening die de reumatoloog artritis psoriatica noemde niets te doen was behalve de pijn verlichten. Het was een erfelijke progressieve aandoening. Tegen de pijn gaf hij eens per drie maanden, of als de pijn acuut opkwam, een injectie die maakte dat ik weer een aantal weken pijnvrij was.
Toen zich bij mij een hartprobleem openbaarde vond hij het niet raadzaam deze injecties te blijven geven omdat ik veel medicijnen moest innemen en die injecties de werking daarvan zouden kunnen verstoren.
Ik modderde door en als de pijn te hevig werd schreef de huisarts een ontstekingsremmende pijnstiller voor, die maar matig hielp en die ik slechts kort mocht innemen.

Ruim een jaar geleden suggereerde één van mijn dochters om naar een informatiemiddag van Vrij van Pijn te gaan. Zij kende iemand die door Wim behandeld was en een nieuw mens geworden was. Ik had mijn aarzelingen maar zij overtuigde mij door te zeggen dat ik niets te verliezen had en me in ieder geval voor die bijeenkomst kon opgeven. In een persoonlijk gesprek na de bijeenkomst heeft Wim me laten weten dat het zinvol zou zijn een behandeling te starten omdat hij er bij mij positieve resultaten mee zou bereikten.
Het ging niet snel (kan je ook niet verwachten, ik leed er intussen al bijna 30 jaar aan) maar stapje voor stapje werd de pijn minder.

Ik was altijd doodmoe, ik kon twee jaar nauwelijks een penseel vasthouden, laat staan er iets mee doen. Nu, een jaar verder, ben ik pijnvrij!!!! Ik heb een groot deel van mijn energie weer terug en ik kan weer schilderen.
Heb er weer zin in nieuwe dingen te ondernemen. 

Dank je, Wim.

—————————————————————————————————————-

 


Ik ben Hester (42), moeder van 2 dochters (11 en 16). Ik ben pedagogisch medewerker en wij wonen in Zutphen.

Ik vond het heel interessant om te horen over de geneeskrachtige kruiden en de genezende handen. Zeker nu ik weet wat je ermee kan. Ik had er al over gehoord en wilde er meer van weten. Zelf had ik erge nek- en schouder klachten en veel spanning in mijn lichaam. Daar wilde ik vanaf.

Ik was ook bezig met een holistisch therapeut. Dat was heel fijn, maar de klachten bleven terugkomen. En dat vond ik niet voldoende.

Na de behandelingen bij Vrij van Pijn gaat het heel goed. Omdat ik een nogal stressvol weekend heb gehad voelde ik de plek waar ik pijn had weer even licht in mijn schouder. Maar toen was het ook meteen weer weg.

Nu ben ik grote schoonmaak aan het doen in mijn leven, dat voelt heel erg belangrijk. Alle ballast die ik bij me heb gedragen heb ik nu niet meer nodig. Dat laat ik nu allemaal los en dat voelt heel prettig.

Als je met vraagtekens rondloopt en je komt er niet uit: waag een poging bij Vrij van Pijn, waarom niet? Het is een hele vriendelijke manier en ik kan het sterk aanraden aan mensen met pijn die het nodig hebben.

Hester

 

—————————————————————————————-

 


Artrose: Mijn pijnklachten zijn voor 90% verminderd

Else, ik ben adviserend ondernemer (42)

Ik had diverse klachten. Pijn door artrose in mijn linkerhand en linkerduim, en pijn door een ontsteking of RSI (dat is nooit echt goed vastgesteld) in mijn rechterschouder. Hierdoor had ik veel pijn en slapeloze nachten. Ik kon alleen werken met pijnstillers.

Mijn huisarts gaf aan dat ik 6 tot 12 weken rust moest houden voor mijn schouder. Met de pijn in mijn hand moest ik leren leven en ‘daar moest ik het maar met mijn werkgever over opnemen’. Voor de pijn in mijn duim werden nog foto’s gemaakt in het ziekenhuis die de slijtage in het gewricht bevestigden.

Niet werken was voor mij geen optie, ook omdat ik zelfstandig ondernemer ben. Maar ik wilde me er ook simpelweg niet bij neerleggen. Misschien als ik 70 of 80 was…. Maar zelfs dan niet denk ik….).

Ik heb nog een heel leven voor me, een werkend leven. Ik wil m’n bedrijf verder uitbouwen. Ik heb jonge kinderen thuis waar ik voor moet zorgen en waar ik leuke dingen mee wil doen.

Ik wilde me er gewoonweg niet bij neerleggen. Ik sta open voor alternatieve behandelingen. Ik bezocht al weleens een homeopaat. Ik sta open en ben nieuwsgierig. Niet ieder mens weet alles, dus ook dokters niet. Dat wil niet zeggen dat ik geen respect voor reguliere artsen heb, maar hun eindoordeel is niet bindend voor mij.

Ik ben bijvoorbeeld direct na de uitslag zelf gaan zoeken naar oplossingen. Praktisch in de zin van aanpassen van mijn werkplek, zodat ik wel langer achter de computer kon zitten. Maar ook voor goede massages zodat de pijn in mijn schouder beperkt bleef tot de ‘zieke plek’ en niet m’n hele arm en rug pijn gingen doen.

Ik kreeg een aanbeveling van mijn collega. Wim had haar eerder van haar hoofdpijn afgeholpen. De klachten in mijn hand, duim en schouder verergerden en ik maakte een afspraak.

Na de eerste behandelingen was de ‘dagelijkse pijn’ weg. Na meer behandelingen bleef de pijn ook weg tijdens het sporten. Bij grote inspanning heb ik het nog af en toe, maar niet zoveel dat ik pijnstillers moet nemen.

Soms moet ik weer even alert zijn op juiste houding achter de computer, wat in deze context een goed teken is 😉 ). Maar mijn pijnklachten zijn voor 90% verminderd.

Ik kan weer sporten en ik kan weer gewoon werken en voor mijn kinderen zorgen. Naast de artrose klachten had ik ook vaak hoofdpijn en hooikoorts. Gelukkig ban ik daar ook vanaf en dat is voor mij een bonus!

Niet alleen qua gezondheid, maar ook intuïtief zit ik beter in m’n vel.
Ik ben nu baas over eigen lijf!

Else

 

“Mensen die zich richten op oplossingen in plaats van beperkingen hebben de grootste kans om te herstellen”

 

Ervaringen van Shanti (11)

Ik heb een dochter van 11, Shanti. Zij had veel lichamelijke klachten door hypermobiliteit.
Shanti  kon niet meer sporten, ze had constant gekraak en geknak in haar gewrichten als ze bewoog. Ze had erg pijnlijke gewrichten en dat hoort niet in een jong kinderlichaam.

Ik heb fysiotherapie geprobeerd en we zijn nu aan de beurt om naar de kinderarts toe te gaan. Maar ik had echt zoiets van: eerst verder kijken dan dat”. Ik wil niet eerst dat circuit in.

De fysiotherapeut vond geen goede behandelingsmethode, hij kwam er zelf niet uit. We zijn nog naar een andere gegaan, die wist het ook niet. Zo word je van het kastje naar de muur gestuurd. Ik vond het een betere optie om naar Vrij van Pijn te gaan, want dat andere in het ziekenhuis, kan altijd nog als het dan nog nodig blijkt.

Ik was stomverbaasd….. Na één behandeling zag ik Shanti al over het schoolplein hollen. Ze rende de trap op en weer terug naar beneden. Dat had ik heel lang niet gezien. Het was altijd dat ze kraakte en knakte.

Maar dit was al één of twee dagen na die behandeling, dat voelt natuurlijk hartstikke goed.
Nu zijn we 6 behandelingen verder en de toestand van Shanti is stabiel en heel bevredigend.
Ze kan weer met alles meedoen met haar vriendinnen. Ik ben zo blij!

Hester, moeder van Shanti

 

——————————————————————————————————

“Reuma – Ik kan nu weer normaal de trap op en af”

mw. vd. Poel, huisvrouw, 3 kinderen, (77)

 

Ik heb al reuma vanaf mijn 13e jaar.
Ik had vooral pijn in mijn rug, in mijn heupen en mijn schouders. Nog meer hoor maar dat was het ergste. Het ergste was dat mensen om mij heen mij niet geloofden. Ze zagen geen wond dus konden niet zien dat ik pijn had, dat vond ik altijd heel erg. Ondanks die ellende heb ik gelukkig tot mijn 48e nog kunnen werken in mijn borduurwinkel. Nu ben ik 77 en heb dus jarenlang meer of minder heftige pijn doorstaan.

Begin dit jaar was de pijn zo erg dat ik er eigenlijk mee wou stoppen. Ik kon het niet meer aan, het was zo erg! Magnetiseurs en fysiotherapeuten konden me niet meer helpen. Ik werd er nog ellendiger van.

Mijn zoon heeft Wim benaderd om mij te helpen. Zijn behandelingen zijn heerlijk. Na de tweede behandeling al stapte ik blij mijn bed uit om naar beneden te gaan. Ik was nog niet van alle pijn af, maar het was draaglijker geworden. Ik kon het eigenlijk niet geloven, want ik lag altijd lang in bed, stijf en met pijn. Ik kon me niet eens meer herinneren dat ik wel eens met een glimlach op mijn gezicht uit mijn bed was gestapt. Dat gebeurde toen en ik heb de keukenkastjes schoongemaakt en de afwas gedaan. Dat was heel lang geleden.

Ik voelde me zo gelukkig dat ik dat weer kon, gewoon die kleine dingetjes. De reuma heeft zoveel beschadigd dat ik niet denk dat het zal verdwijnen. Maar met de helft ben ik ook al heel blij. Ik kan nu weer normaal de trap op en af en maak weer kleertjes voor mijn kleinkinderen. Nu ga ik ook weer naar buiten om een brief naar mijn vriendin te posten. Geweldig.

Hoe hij het doet weet ik niet. Maar van mijn dokter weet ik ook niet wat hij precies allemaal doet, dus wat maakt het uit. Het helpt tenminste! En als het maar helpt, dan vind ik het goed. En het gaat steeds beter.

Mevr. van de Poel (77)

————————————————————————————————–

 

Artritis en psoriasis – “Ik kon helemaal niets meer”

mw. N.Z, 1 dochter, bankmedewerkster (52)

 

Met behoorlijk wat klachten kwam ik bij Wim binnen. Een dikke hand, een hele dikke enkel van de artritis en mijn lichaam zat helemaal onder de uitslag van de psoriasis… Ik had hele dikke nagels, voeten en tenen. Het was behoorlijk heftig.

Ik was van iedereen afhankelijk, ik kon helemaal niets meer zelf doen. Ik kon niet meer koken, ik kon geen pannen meer afgieten, dat was heel ingrijpend. Het kostte me allemaal heel veel energie. Als ik maar wat gedaan had kon ik weer uren slapen. Ik heb veel in bed gelegen. Ik had het wel eens vaker gehad natuurlijk. Dat het allebei, de psoriasis en de artritis, heftig werd.

Je weet wel dat het weer gaat minderen, maar zo erg had ik het nog nooit gehad. Dit was wel héél erg, dit doet wel heel veel pijn. Mijn dochter was bij een informatie-bijeenkomst van Vrij van Pijn geweest en zo kwam ik bij Wim terecht…

 

—————————————————————————————————–

Ervaringen van zoon Sammie (9) door zijn moeder Daantje:

Sammie had al maanden erg veel last van buikpijn en hij had ook last van angsten.
’s Avonds kon hij vaak niet inslapen omdat hij bang was en omdat hij zo’n buikpijn had.
Wim heeft eerst een diagnose bij hem gedaan, daarna zijn we begonnen met de behandelingen.

De weken na de behandeling zagen wij enorme verschillen, zijn buikpijn nam af en hij was veel minder angstig. Hij begon steeds lekkerder in zijn vel te zitten en is nu veel meer ontspannen. Hij kan beter met zijn gevoelens omgaan en houdt veel minder vast. Het lijkt of hij veel en veel lichter is geworden en ook het leven veel luchtiger kan zien.

 

Sammie

Sammie had blijvende buikpijn


Het is echt geweldig om het verschil te zien de weken na en behandeling.
Je kon de lucht echt zien opklaren!

 

————————————————————————————————-

Annemarie: buikpijn door galstenen – Nu weer sterk en vitaal!


Ik ben Annemarie, ik ben getrouwd, heb een zoon van 9 (Alex) en een dochter van 6 (Loïs). Ik had al een jaar of 6 regelmatig last van galstenen. De pijn ging mijn dagelijks leven steeds meer beinvloeden. De stekende pijn in mijn buik hield was uitputtend voor me.

Mijn kinderen hadden er ook last van omdat ik er niet altijd voor ze kon zijn. Ik voelde me verschrikkelijk. De dokter had gezegd dat mijn galblaas eruit moest, maar dat wilde ik niet. Ik wilde kijken of ik op een andere manier van de pijn af kon komen.

Op internet had ik artikelen van Wim Beek gelezen over pijnbestrijding en pijn behandeling. Er stond niets bij over de behandeling van galstenen. Maar ze spraken me erg aan en ik wilde graag een afspraak maken. Ik belde hem en we maakten een eerste afspraak voor de intake. Ik was nieuwsgierig naar wat het onderzoek bij Vrij van Pijn zou opleveren en hoe ik me zou voelen na de behandeling.

Na de kennismaking en de intake kon ik ontspannen liggen op de behandeltafel en Wim legde zijn handen op de pijnplek in mijn buik. Ik voelde het een beetje rommelen, maar het was wel prettig. 

Na het onderzoek vertelde hij me welke stappen nodig waren om mij te behandelen voor pijnbestrijding en mij van mijn pijn af te helpen. Ik voelde me er goed over maar ik wilde eerst naar huis om er met Sid, mijn man, over te praten. Sid staat gelukkig altijd achter me en zei dat ik het moest doen als ik dat gevoel had. Ik belde Wim weer op om een afspraak te maken voor de volgende behandeling.

Dat kon gelukkig al vrij snel. We begonnen met de behandeling van de pijnplek in mijn buik. Wim gebruikte eerst kruiden die hij op mijn huid legde. De kruiden trokken in mijn huid waar de pijn zat. Deze behandeling duurde bij elkaar bijna twee uur.

Zijn handen voelden heerlijk en maakten me rustig. Ik kon het ook niet verklaren, maar ik was altijd blij na een behandeling. De dagen na een behandeling voelde ik me lichter en emotioneel rustiger. 
 
Bij de vierde behandeling was ik van mijn buikpijn af. Het was alleen soms nog wat onrustig in mijn buik. Wim vertelde me dat dat heel normaal is en dat dit bij het herstelproces hoort. Bij de laatste behandeling ging Wim nogmaals over de plek om het rustig te maken.

Nu ben ik van de pijn en ook de onrust af. Ik ben er al aan gewend dat ik weer normaal functioneer. Ik kan weer voor de kinderen zorgen, ga naar de sportschool en zonder zorgen de stad in gaan.

Alles bij elkaar hebben de behandelingen een maand of drie geduurd. Ik ben zo blij dat ik me niet heb laten opereren. 

Ik voel me weer sterk en vitaal!

 

————————————————————————-

Artrose en buikpijn….. Nu voel ik me zoals ik me nog nooit heb gevoeld!

 

Mijn naam is Sanne, ik ben 42. Ik woon met mijn man in een heel mooi huis met uitzicht over het strand en de zee. Ik heb een heel kleurrijk en dynamisch leven. Ik werk met managers en verkopers in een groot bedrijf. Mijn vrije tijd besteed ik graag in mijn grote landelijke tuin, ik schilder en ik hou van kunst, antropologie en de mens in ontwikkeling.

Ik heb pijn gehad in mijn hele lichaam. Als ik erover nadenk weet ik niet meer waaraan ik niet heb geleden. Vanaf 2005 worstelde ik met rugpijn, pijn in mijn rechter heup en het gevoel van spelden en naalden in mijn vingers van de artrose. Ik had ook last van indigestie en pijn in mijn buik. Ik had een constante onrust in mijn lichaam en soms paniekaanvallen.

Het voelde soms alsof ik leefde in een vacuüm. Dat kon dagen duren. Ik ben vaker bij de dokter geweest dan de meeste mensen in hun hele leven. Maar niets hielp, hij kon niets voor me doen. Ik voelde me hopeloos, machteloos en ik had geen gevoel van eigenwaarde. Ik voerde een dagelijkse strijd tegen mijn eigen negatieve gedachten.

Ik heb altijd geloofd dat er veel meer is dan wat we kunnen verklaren met onze  logica. Mijn vriendin vertelde me over Wim en de positieve resultaten van de behandelingen. Dat voelde heel goed voor mij. Het was gewoon een sterk intuïtief gevoel dat ik niet hoefde uit te leggen of te analyseren.

De behandelingen bij Wim maakten voor mij meteen een groot verschil. Na twee behandelingen met kruiden en twee met zijn handen was de meeste pijn weg. Alleen mijn heup had nog een paar extra behandelingen nodig en dat gaat nu ook goed.

Naast dat ik me lichamelijk voel als herboren, is een heel belangrijk verschil dat ik nu een innerlijke rust ervaar die onbeschrijfelijk is. Het is er gewoon, overal waar ik ga. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik dichtbij mijn kern leef. Dat maakt me nog elke dag sterker en blijer. En als er nu iets gebeurt, zoals laatst weer in mijn werk, blijft het bij een paar rimpelingen aan de oppervlakte en het escaleert niet meer.

Angst en stress blijven weg en ik glimlach van binnen. Ik ben bereid geweest om de deur naar genezing en vrijheid te openen. Ik voel me niet langer gevangen. Nu voel ik me zoals ik me nog nooit heb gevoeld. Mijn dagelijks leven is nu beter en rijker dan het ooit was.

Ik kan alleen maar mijn beste aanbevelingen doen voor Wim.
Hier is een man met een bijzonder geschenk.

Sanne

 


Artrose – Ik trek weer zelf mijn kleren aan, mijn broek, truitje en vest!

Ik heb lang in de gezondheidszorg gewerkt en het is begonnen met klachten die al ruim 50 jaar bestonden door slijtage en artrose. Maar de pijn verergerde plotseling behoorlijk door verkeerde medicijnen van de huisdokter. Ik kon bijna niet meer lopen. De huisarts stuurde mij naar de afdeling pijnbestrijding van het St. Franciscusgasthuis in Rotterdam. Dit resulteerde in een behandeling met geneesmiddelen, waarbij ik mij een proefkonijn voelde.

De reguliere geneeskunde liet het afweten en kon niets meer voor mij doen. Ik zag het toen niet meer zitten. De pijn was zo erg geworden en beheerste mijn leven. Ik werd echt een onaangenaam persoon voor de mensen om me heen. Intussen had Wim, mijn man, op internet gezocht en kwam toen de website van Vrij van Pijn tegen. Ik wist er toen erg weinig van alternatieve behandelingen en had er eerst niet zo’n vertrouwen in. Maar ik wilde het ten einde raad wel proberen.

Eigenlijk was het voor mij een soort laatste strohalm. En toch wel een sprong in het duister. Bij ons eerste gesprek kreeg ik al vertrouwen in de behandeling. Ik had voor eerst het gevoel dat er iemand was die naar mijn klachten luisterde en er ook iets mee deed. Bovendien voelde ik al resultaat van de eerste behandeling. Ik kon mijn hoofd weer draaien wat voorheen niet kon.

Het is een feit, dat ik vanaf het begin, een heel stuk vooruit ben gegaan. Ik kan weer redelijk lopen, al zijn het kleine afstanden. Verschillende pijn door de artrose, zoals pijn in mijn onderrug, mijn armen en mijn benen, heb ik niet meer. Ik had ook vooral pijn in mijn nek, schouders en handen. Dat is ook steeds beter gegaan.

Ik trek nu weer zelf mijn kleren aan, ook mijn broek, truitje en vest. Ik ben weer opgelapt, fris en fruitig! Ik ga elke dag met een glimlach de deur uit! Ik zie er gezond uit en mijn man Wim is ook heel tevreden.

“Wat heb jij nou gedaan”, zeiden mensen in mijn flat. Ze herkenden me niet meer, want ik loop nu weer rechtop, ik heb weer kleur op mijn gezicht en dans soms zelfs van plezier.
Ik zou zeggen: “Het is natuurlijk voor iedereen anders, maar probeer dit en geef het een eerlijke kans.

 

annet

 

 

 

 

 

 

 


Annet (71)

 

Marieke  – “Mijn oma (98) heeft weer sprankelende oogjes!”

Mijn oma had erge rugklachten en lag de hele dag te jammeren in haar bed. Ze had erg veel pijn in haar rug en haar linkerheup en dat liet ze ons weten ook.

Oma heeft altijd hard gewerkt en is nooit ziek geweest. Wij waren allang blij dat ze zo lang voor zichzelf heeft kunnen zorgen. Ze is 98 en zit pas 4 jaar in een verzorgingstehuis. Ze heeft het naar haar zin in het tehuis. We hebben een hele gezellige familie. Ik heb het zelf nogal druk met mijn gezin. Daarom ben ik blij dat mijn moeder en haar zus Emma vlakbij wonen en elke dinsdag- en donderdagochtend koffie gaan drinken bij oma.

Maar een jaar geleden kreeg ze pijn in haar onderrug en daarna in haar heup. Het was echt erg, want ze wilde niet meer het bed uit. Ze kreeg pijnstillers, maar die hielpen niet. Ze kreeg een rollator, maar die liet ze in een hoek van de kamer staan. Met de rolstoel die naar boven werd gehaald wilde ze naar het toilet worden gebracht, maar dat was het dan ook. Ze at ook bijna niks meer.

We begrepen natuurlijk wel dat ze pijn had en dat dat moeilijk voor haar was om met pijn in bed te liggen. Het was ook moeilijker voor ons geworden, omdat ze alleen maar kon mopperen. We wisten niet meer wat we moesten doen en we waren bang dat het haar laatste dagen waren.

Verdrietig en wanhopig ben ik op internet gaan zoeken of er toch nog iets te doen was voor oma. Ik kwam Vrij van Pijn tegen en kreeg hoop. Ik belde Wim Beek en we maakten een afspraak. Hij kwam later die week even langs om te kijken wat hij voor onze oma kon doen en om haar eventueel te behandelen.

Hij heeft haar rug en heup onderzocht. Daarna heeft hij haar ongeveer twintig minuten behandeld. In die dagen daarna knapte ze zienderogen op. Ze kreeg weer trek in eten en ze wilde zelfs weer aan de tafel zitten. Op een bepaald moment pakte ze haar rollator en “liep” de gang op van de afdeling. Dat is kennelijk bevallen want ze maakt twee of drie keer per dag de afdeling onveilig.

Wim behandelt haar elke week 20 minuten aan haar rug en heup. Hij lacht en zegt: “Ze wordt geen achttien meer hoor, maar ze heeft er nog wel zin in!”
En wat ook heel belangrijk is: wij hebben er ook veel baat bij! Oma is weer gezelig, ze geniet van haar maaltijden, speelt haar spelletje of zit in haar stoel met haar breiwerkje. Ze zegt niet zoveel, maar houdt ervan om naar de vogels, de bloemen en de bomen kijken en ze gaat af en toe de gang op. Niet te geloven wat een verschil: ze heeft weer spankelende oogjes. Dat heeft dus niets met leeftijd te maken!

Marieke uit Leiderdorp

 

 

Daniëlle (36) met M.S. klachten: De gehandicaptenplek heb ik opgeheven”

Toen ik met de behandeling bij Wim begon vertelde hij dat het een ontdekkingsreis zou worden. En daar moet ik hem helemaal gelijk in geven. Op de gekste momenten zit het deuntje van de film van Indiana Jones in m’n hoofd.

De behandelingen van Wim zijn voor mij over het algemeen geen quick-fix. Of toch wel die ene keer toen ik met de bus naar hem toe ging omdat ik niet kon auto rijden vanwege de pijn in mijn pols. Na de behandeling deed ik de rits van m’n jas dicht en schrok dat het geen pijn deed. Thuis kon ik direct in de auto stappen om pijnvrij te rijden. Een paar uur daarvoor was dat onmogelijk geweest. De cynicus in mij was aan het wachten tot de pijn weer terug zou komen. Die wacht nog steeds.

De meeste veranderingen zijn subtiel en soms lijkt het alsof er niets is veranderd. Tot ik achterom kijk en zie hoever ik ben gekomen en wat ik heb bereikt. En dan nog is vreemd om dingen bij mezelf anders te zien. Ik wen er aan en dan lijkt het alsof het altijd al zo is geweest. Andere mensen zien dat vaak veel beter.

De afgelopen tijd hebben verschillende buren (ook mensen die ik eigenlijk nooit sprak) me aangesproken met : ‘het gaat goed met je he?’ ‘leuk om je zo actief te zien wandelen en fietsen’ ‘wat heb je gedaan dat het zo goed gaat’.

De fysiotherapeut ziet me 2 keer per week en zei dat ik al heel lang geen terugval of iets dergelijks heb gehad terwijl dat in het verleden wel regelmatig gebeurde.

 

bord1

En zelf besefte ik opeens dat het vervelende gevoel in m’n benen is veranderd en dat ik daar ’s nachts veel minder last van had.

De rolstoel die in de berging stof stond te happen is weer ingeleverd. De gehandicaptenparkeerplek is opgeheven. De elleboogkruk heb ik gegeven aan de fysiotherapeut zodat hij hem kan uitlenen als mensen hem nodig hebben.

 

bord2


Wim doet meer dan alleen de behandeling met zijn handen. Hij inspireert en motiveert. Hij straalt rust uit en geeft vertrouwen. Het is zo fijn om iemand voor me te zien die precies snapt wat ik meemaak als verder niemand er iets van begrijpt.

Ik ben reuze benieuwd waar de ontdekkingsreis me nog meer gaat brengen.

Dankjewel Wim!

 


Daniëlle stuurde ook dit plaatje mee dat ze had gevonden en dat haar dagelijks moed heeft gegeven:

tekening


 

 

Vrij van Pijn door artrose: “Net alsof het steen voor steen weer werd opgebouwd.”

Ik ben Annet, getrouwd en trotse moeder van een zoon van 18 en een dochter van 16. Ik werk bij de gemeente.

De laatste twee jaar kreeg ik steeds meer klachten. Door artrose had ik pijn in beide heupen, vooral mijn linker. Ik had dikke, pijnlijke knieën en kreeg ik steeds meer pijn in mijn enkels bij het lopen. ’s Nachts in bed werd ik vaak wakker van de spanning in mijn onderrug en dijbenen.

Ik had eigenlijk constant pijn en ik kon alleen nog maar kleine stukjes lopen. Ik wist niet meer welke houding ik moest aannemen. Ik voelde me een soort walrus, echt verschrikkelijk. Vaak stroomden de tranen over mijn wangen. Van de pijn, van de schaamte, van de wanhoop.

Ook op mijn werk kon ik niet meer functioneren. Zitten was pijnlijk voor me en ik kon me helemaal niet meer concentreren.  Ik had het gevoel dat ik geen kant meer op kon. De dokters hadden me allang naar huis gestuurd met allerlei pijnstillers die me alleen maar suf maakten. Daar schoot ik echt niks mee op.

Naast mijn werk vond ik het altijd leuk om mijn zoon te helpen. Hij werkte op zaterdag in een benzinepomp. Ik vond dat gewoon gezellig, want dan konden we koffiedrinken en kletsen. Ik kon even gaan zitten wanneer ik wilde. Maar dat hield ik ook niet meer vol.

 

annet b

 

 

 

 

 

 

– Annet B. –


Mijn lieve zus had gehoord dat Wim goede resultaten had met de behandelingen van mensen met artrose.
Ik heb er met mijn man over gesproken of ik het moest doen. Ik had nog nooit een alternatieve behandeling gehad en ik wist niet of het moest geloven.

Mijn man staat daar wat steviger in dan ik. Hij dacht er niet lang over na en vond dat ik het maar moest doen. Als het echt zo was dat Wim me kon helpen zou het stom zijn om thuis te blijven zitten en mijn kop in het zand te steken. De pijn zou dan alleen maar erger worden en mijn leven ellendiger. Daar had hij natuurlijk wel gelijk in, want als het niet zou helpen zou ik het snel genoeg weten. Dan zou ik er in elk geval nooit spijt van hebben gehad dat ik het niet had geprobeerd. En voor mijn man was het natuurlijk ook heel belangrijk dat het beter zou gaan met mij.

We willen wel een mooie toekomst samen. Hij zei dat als het inderdaad de gewenste resultaten zou opleveren, het elke euro waard zou zijn. Zijn optimisme had ik erg nodig, zijn steun is altijd heel belangrijk voor me geweest.

Het was meer dan een uur rijden naar de praktijk en mijn vriendin Sonja ging altijd met me mee. Zij was geïnteresseerd in de behandelmethode van Wim. De eerste behandeling duurde Het duurde een uur en het voelde heel prettig. Ik voelde echt die kracht ervan toen het introk.

De dag daarna voelde het alsof er een hele last van mijn schouders was afgevallen. De pijn was er nog, maar ik voelde me gewoon lichter. Na de tweede behandeling, twee weken later begon het pijngevoel te veranderen. Ik voelde dat mijn heup zich stabiliseerde waardoor ik de pijn voelde “wegglijden”. Mijn voeten en enkels werden steeds soepeler, en ik kon steeds langer op mijn benen staan in de rij bij de kassa.

De behandelingen daarna werkte Wim met de handen. Hij legde zijn handen op de pijnlijke plekken en masseerde de spieren er omheen. Zijn handen worden altijd heerlijk warm.  Die behandeling was om de drie weken. Elke keer voelde mijn lichaam weer sterker en was de pijn weer minder. Het grappige was dat het ook steeds rustiger werd in mijn hoofd.

Ik kon weer zitten en lopen met steeds minder pijn. Ik ben helemaal geen sportvrouw maar mijn lichaam voelde steeds steviger en krachtiger. Net alsof het steentje voor steentje weer werd opgebouwd. Wim vond het tijd dat ik meer ging bewegen om mijn lichaam sterker te maken, vooral de botten en de spieren. Eén keer in de week kreeg ik fysiotherapie en begeleiding met fitnessapparaten. Dat was heerlijk want we bouwden het rustig op.

Na iets meer dan een jaar en 15 behandelingen zijn we klaar met de behandelingen bij Wim. De pijn in mijn heupen, knieën en enkels is er niet meer en dat is een enorme opluchting! Ik ben nog wel wat stijf als ik wakker word. Maar dat zakt snel weg zodra ik in beweging kom. Ik zal rekening moeten blijven houden met de grenzen van mijn lichaam.

De ondersteunende adviezen van Wim volg ik nog steeds op want ik voel me daar heel lekker bij. Dat wil ik ook zo houden. Ik ben van de medicijnen af en ik werk nu weer parttime bij de gemeente. Ik wil tijd hebben voor mezelf en mijn man, ik geniet elke dag van een wandeling, ik brei graag ik ga nog steeds één keer in de week fitnessen in een groep.

Ik vind het ongelooflijk wat er gebeurd is het afgelopen jaar. Ik begrijp het nog steeds niet precies, maar ik voel me fantastisch. In de lente gaan mijn man en ik lekker rondreizen in Frankrijk en we willen het jaar daarna naar Amerika.

Annet B. (52)

——————————————————————————————————————-

Met een leuke, levendige vrouw van 65, die altijd heeft gedanst voor haar werk, ben ik in de lente gestart. Ze kwam binnen met veel pijn in haar knieën waardoor het dansen te zwaar en te intens was geworden. Ze kon eigenlijk niet goed, of soms helemaal niet meer, werken en dat maakte haar moedeloos en verdrietig. Ze maakte zich erg zorgen over de datum dat ze met pensioen moest gaan.

Vanaf het begin van het behandelingsprogramma voelde ze zich stap voor stap sterker en had ze steeds minder pijn aan haar knieën.

Intussen is ze 65 en ze heeft besloten om door te gaan met haar werk als eurithmie-lerares. Ze heeft nieuwe opdrachten gekregen op een paar lagere scholen en instituten in Zuid-Holland.

Als danseres is ze nu aan het oefenen voor het toneelstuk “Traumlied Olav Asteson” een pittig stuk. Ze vindt het echt fantastisch en haar ogen stralen. Bij de laatste behandeling liet ze me foto’s zien van toen ze hetzelfde stuk danste toen ze 18 was. In hetzelfde theater ook nog eens. Heel bijzonder voor haar…

 

 

 

—————————————————————————————————–

Niet alle ervaringen die mensen me hebben opgestuurd staan op deze pagina. Als je nieuwe ervaringen van (ex)cliënten wilt lezen, meld je dan aan voor de “Vrij van Pijn Tips”: Meld je hier aan.

—————————————————————————————————–

 
Wellicht kan ik jou ook helpen om vrij van pijn en beperkingen te leven.

Bel me op 071- 888 0553 of stuur een email naar: info@vrijvanpijn.nl. Dan bespreken de mogelijkheden voor je herstel, wat daarvoor nodig is en hoe we dat kunnen aanpakken.

 

Ik hoor graag van je!
Hartelijke groet,
Wim Beek