“Afschuwelijk om je kind zoveel pijn te zien lijden”

sven

 

 

 

 

 

 

 


Sven Spaans  – 10 jaar: Posttraumatische dystrofie


Eind januari 2011 werd bij Sven posttraumatische dystrofie aan zijn rechtervoet en been vastgesteld.

Half oktober 2010 had hij tijdens een voetbalwedstrijd zijn grote teen zwaar gekneusd. Gevolg was dat hij vanaf eind januari 4 weken lang bij ons op de bank gelegen heeft, niet heeft kunnen lopen en geen sok of schoen aan zijn voet kon velen.

Hij had aanrakings- en zenuwpijn vanaf zijn grote teen over zijn hele voet en been tot aan zijn rechterheup. Zelfs het kleinste zuchtje luchtverplaatsing was al pijnlijk voor hem. We moesten hem half liggend naar het ziekenhuis vervoeren omdat hij ook niet meer kon zitten.

Afschuwelijk om je kind zoveel pijn te zien lijden.
Dan kun je nog zo nuchter zijn, dat wil je als ouder niet of zo kort mogelijk voor je kind! Zijn en ons hele toekomstbeeld stond op zijn kop. Sven voetbalde drie keer per week met veel plezier in de E1. Dat kon hij niet meer. Naar school gaan lukte ook niet meer. Hij was niet meer mobiel en Sven veranderde in een in zichzelf gekeerde jongen.

Ik was er al snel achter dat de reguliere geneeskunde niet goed weet hoe dit fenomeen ontstaat.
Laat staan hoe ze het moeten behandelen. Een langdurig, pijnlijk revalidatietraject wilde ik echt niet voor Sven. Reden voor ons om na een uitgebreide zoektocht naar alternatieven een afspraak met Wim te maken. Wim was zo aardig om de intake bij ons thuis te doen omdat Sven de reis van 1½ uur op dat moment niet kon maken. Na tien behandelingen en vier maanden verder is Sven weer vrolijk en actief.

Zowel mentaal als fysiek heeft hij enorme stappen gemaakt.
Hij is weer vrolijk, kletst weer lekker, fietst weer, kan weer normaal zitten, gaat weer hele dagen naar school en heeft weer een begin met voetbal gemaakt. We hebben er vertrouwen in dat hij na de grote vakantie weer mee kan trainen met zijn voetbalteam: Sven’s droom is om profvoetballer te worden.

Durf buiten de gebaande paden te gaan: je kind is het waard!
Je weet meteen bij de intake of Wim je kan helpen. Dat het werkt, hebben wij zelf ervaren. Hoe hij het doet snappen Sven en ik nog steeds niet. Dat is ook niet belangrijk, want we zijn vooral heel dankbaar dat zijn behandelingen werken. We kijken weer vooruit en kunnen weer reizen. Italië; we komen eraan!

Lia

 

———————————————————————————————————– 

 

Iris van Diepen had posttraumatische dystrofie – een ware hel!

 

Begin oktober 2014 heeft onze dochter Iris haar middenvoetsbeentje gebroken doordat ze zich verstapte in huis, het traject wat daarna volgt is een ware hel. Als gevolg van de breuk werd Iris in het gips gezet, het begin van alle ellende.

In oktober kreeg Iris loopgips maar ze had nog steeds erg veel pijn, na diverse keren te zijn voorzien van nieuw gips heeft ze uiteindelijk wrap eromheen gekregen. In november had ze geen gips of wrap meer om haar voet echter ze hield erge pijn aan haar voet. Wat volgt zijn diverse bezoeken aan huisarts, huisartsenpost en ziekenhuis maar de pijn blijft en daarom wordt Iris doorverwezen naar de fysiotherapeut. De behandelingen bij de fysiotherapeut gingen prima en Iris ging in kleine stapjes vooruit maar ze blijft pijn houden. Op aandringen van ons hebben we een MRI scan afgedwongen, hieruit bleek dat ze tevens een scheurtje in de enkelband had gehad. Omdat de pijn maar bleef zijn we in december doorverwezen naar het pijncentrum, echter zonder succes. Omdat wij hier als ouders geen genoegen mee konden nemen hebben we een afspraak bij een osteopaat gemaakt en hij gaf aan dat Iris een lichte vorm van dystrofie had, iets wat de fysiotherapeut ook al had genoemd. Alle betrokken behandelaars hebben een overleg gehad waarbij ze concludeerden dat Iris geen dystrofie had, echter de kinderfysio gaf aan dat het hier wel degelijk om dystrofie ging.

Wat als ouder niet te verteren is, is dat je je kind steeds verder ziet afglijden en niemand luistert naar je verhaal. Ten gevolge van de blijvende naar de heup trekkende pijn wordt Iris opgenomen in het ziekenhuis waar ze 1 week heeft gelegen waarbij een heel team werd ingeschakeld, kinderarts, psychologe, maatschappelijk werk en fysio. Na deze nutteloze ziekenhuisopname zijn we in februari terecht gekomen bij de revalidatie arts, haar conclusie; het is geen dystrofie maar disuse (het zit tussen de oren).

Wat volgt is niet in woorden te beschrijven, je kind wordt door de revalidatie arts beschuldigd van liegen en als ouders weet je niet wat je moet geloven en waar je je aan vast moet houden.

Ondertussen heeft Iris ondragelijke pijn en gaat ze steeds verder achteruit zover dat ze haast niet meer te bereiken is voor ons en er zelfs een crisis team op bezoek is geweest op een avond omdat Iris aangaf dat ze niet meer wilde leven. Ook wilde ze niet meer naar school, bleef maar schreeuwen en was helemaal de weg kwijt. Volgens de kinderpsycholoog moest Iris gewoon naar school en moesten wij het ongewenste gedrag maar gewoon negeren. Ons kind was gek geworden van de pijn.

Iris kon niet meer tegen de pijn, zelf aanraken was ondragelijk pijnlijk, en wij als ouders wisten ons ook geen raad, zelfs de optie om je kind op te laten nemen in een revalidatiecentrum (ver bij ons vandaan) hebben we overwogen. We voelden ons machteloos. Tijdens deze behandeling zou er ook psychiatrische hulp nodig zijn volgens de geleerden.

Omdat wij ons kind het beste kennen (en wij ons nog steeds niet gehoord voelden door het ziekenhuis) namen we geen genoegen met de uitleg van de artsen en daarom hebben we internet afgespeurd totdat we op een verhaal stuiten over een 10 jarig jongentje Sven. Wat ons direct opviel is dat dit verhaal heel veel gelijkenissen vertoonde met onze situatie met Iris.

En zo kwamen we uiteindelijk via een verzonden mail, met een noodkreet van ons aan Wim, terecht bij Wim Beek, Vrij van Pijn.

Vrij van Pijn was voor ons een onbekende route echter dachten we, baat het niet dan schaad het niet, en hebben een afspraak gemaakt voor een intake gesprek. Na het intake gesprek hebben we definitief gebroken met het ziekenhuis omdat wij vonden en vinden dat zij totaal geen verstand en kennis hebben van zaken rondom dystrofie, wat zij vooral doen is blijven hangen in procedures en protocollen.

Tijdens het intake gesprek gaf Wim aan dat hij Iris kon helpen, en ook precies hoe het genezingsproces zou verlopen, en dat de keus aan ons was. Wim kwam op ons over als een zeer integere en kennis volle man en bood zelfs aan om contact te hebben met de ouders van Sven, het 10 jarige jongetje dat hij eerder behandeld had. Van dit aanbod hebben wij gebruik gemaakt en wat wij van de moeder van Sven te horen kregen “als Wim zegt dat hij kan helpen dan moet je het zeker doen” heeft ons gesterkt in onze keus om voor Wim te gaan. Wat volgt is een behandelplan van diverse maanden met fysiotherapie (een nieuwe kinderfysio) naast de behandelingen bij Wim.

Het verhaal dat volgt is ongelofelijk, al snel na de eerst behandelingen geeft Iris aan dat ze verandering voelt en wat daarna gebeurd is niet in woorden te beschrijven. Het traject wat Wim vooraf heeft geschetst blijkt helemaal uit te komen, elke keer dat we bij Wim een afspraak hebben kan Iris weer meer totdat ze op 23 juli aangeeft dat de pijn helemaal weg is. Dit hebben we gevierd.

De blijdschap die je dan voelt is met geen pen te beschrijven. Iris is weer onze vrolijke dochter, ze doet weer aan hip hop en hardlopen, kortom je hebt je kind weer terug.

 

Ons verhaal geeft maar een weer aan dat de medische wereld niet overal een antwoord op heeft en dat het zoeken naar alternatieve behandelmethoden zeker aan te raden is.

Graag willen wij ons verhaal met de hele wereld delen zodat andere mensen ook geholpen kunnen worden!

Wim Bedankt!

——————————————————————————————————

Op mijn 23ste liep ik een whiplash op doordat ik in een taxi zat die frontaal op een vrachtwagen botste. Ik ben sinds die dag nooit meer pijnvrij geweest. Sterker nog, in de loop der jaren kreeg ik er een aantal ongelukken overheen, waardoor mijn lijf steeds meer uit balans raakt.
linda

 

 

 

Linda (44), zelfstandig ondernemer

Ik had heel veel pijn: hoofdpijn, kaakpijn, nekpijn, schouderpijn, venijnige rugpijn, pijn in mijn bekken, mijn bovenbeen en mijn voet. Met krachtverlies in mijn armen en handen en een constante vermoeidheid omdat de pijn zoveel energie kostte. Over een periode van 22 jaar bezocht ik 21 verschillende behandelaars. Sommigen waren in staat voor verlichting van de pijn te zorgen.

Hierdoor werd het leefbaar, maar weg was het nooit. De consensus was: “Leer er maar mee leven”. Toen ik Wim ontmoette zat ik niet echt te wachten op behandelaar nummer 22. Ik was vooral bang om weer hoop te krijgen op herstel en weer teleurgesteld te worden.

Mijn vertrouwen in Wim won het echter van mijn scepsis en ik heb mij door hem laten behandelen. Ik heb pas een aantal behandelingen gehad en het effect is nu al opvallend. Ik heb vrijwel nooit meer kaak-, bekken-, been-, schouder- of rugpijn (vrijwel, want toen ik pasgeleden vier-en-een-half-uur had gestaan bij een rockconcert ging ik mijn rug weer voelen… wat een geweldig bewijs was van hoe goed het met me gaat!

Zo lang staan kon ik tot voor kort helemaal niet, zelfs niet met pijn. Ook mijn hoofdpijn is heel vaak gewoon helemaal weg. En het allerlekkerste: ik kan pijnvrij slapen, hoe ik ook in mijn bed ga liggen! Ik merk dat het nog niet stabiel is, maar gezien het feit dat ik 21 jaar last heb gehad van deze klachten, is deze snelle verbetering fenomenaal.

Ik heb er alle vertrouwen in dat dit pas het begin is en durf weer uit te kijken naar een pijnvrij leven!

 

———————————————————————————————————- 

D.J. Siegers (41) had posttraumatische dystrofie: “Ik was nuchter en sceptisch”

 

 

Ik zag het ECHT niet meer zitten
Maandenlang heb ik Posttraumatische Dystrofie (ook wel C.R.P.S.) aan mijn rechter voet gehad. Het begon allemaal met een ongelukkige misstap waarbij mijn voet was dubbelgeklapt. En ik ben er ook nog eens overheen gevallen.

Zware medicijnen
Van de dokter kreeg ik zware medicijnen: morfine, oxycontin, lyrica en antidepressiva. Deze hielpen niet. Ook bij de pijn-poli konden ze me niet helpen. De medische wetenschap weet zich met dit soort gevallen geen raad. Ik kreeg ook te horen: ‘Leer er maar mee leven’.

Onverdraaglijk
Het ging steeds slechter met me, het zette mijn hele leven op z’n kop. Ik zat in de ziektewet zonder enig zicht op verbetering. Ik lag de hele dag in bed en verging van de pijn. Het was zo onverdraaglijk voor me dat ik het niet meer zag zitten. Ik heb bijna gekke dingen gedaan.

Nuchter en sceptisch
Ik heb nog andere behandelingen geprobeerd: verdoven van de zenuwen en manuele therapie. Alternatieve behandelingen vind ik zweverig, ik ben erg nuchter en sta er sceptisch tegenover. Toch heb ik ook acupunctuur, magnetiseren en macedonische therapie gedaan. Dat hielp soms een beetje, maar niet voldoende en nooit lang genoeg.

Nooit van gehoord
Op internet kwam ik de website van Vrij van Pijn tegen… Wim had een werkwijze waar ik nog nooit van had gehoord. Ik belde hem met wat vragen en heb een afspraak gemaakt. Ik wilde het proberen want als Wim niets voor mij kon doen zou hij het ook zeggen. Hij kwam niet zweverig over, maar juist heel duidelijk. Hij vertelde me wat ik moest doen en dat bleek uiteindelijk ook te werken.

Ik kan nu alles weer
We zijn begonnen met de behandelingen en na twee behandelingen begon ik het verschil te voelen. Vanaf toen ging het stukken beter. Na 8 maanden met behandelingen met kruiden en bepaalde massages kan ik alles weer. Ik kan weer lopen, tillen en ik werk weer fulltime. En iets heel leuks: Ik durf weer een relatie aan te gaan en ik heb een hele leuke vriendin! En de kwaliteit van mijn dagelijks leven stijgt nog steeds, elke dag.

Verder dan je neus lang is
Mensen met pijn en wat voor klachten dan ook, kijk verder dan je neus lang is, verder dan de medische wereld. Niet alles is te verklaren en wat niet bewezen kan worden kan zelfs uitstekend werken. Kijk maar naar mij: ik heb weer zin in het leven en ik geniet er van!

Dirk-Jan


——————————————————————————————————— 

Lindi (13) – Mijn onbegrepen ziekte: “posttraumatische dystrofie”

 

Het begon allemaal in november 2014, Ik was 11 jaar en zat in groep 8.

Ik fietste met een vriendin naar huis van een ochtend school, we fietsten vlakbij elkaar en haar fietskrat kwam tegen het rekje van mijn fiets we vielen daardoor, zij en haar fiets en mijn eigen fiets kwamen op mij terecht. De trapper van mijn fiets stak in mijn knie dat deed ongelofelijk veel pijn, ik schreeuwde het uit, ik werd opgetild door een man die ik niet kende en bracht me terug naar school. Daar kwam gelijk mijn meester naar me toe en een juf die ook op mijn school zat. Uiteindelijk ging ik bij een vriendinnetje achterop die erg hard reed en daardoor tegen een paaltje aan knalde en toen kwam ik met mijn zelfde knie tegen dat ijzeren paaltje aan.

Ik ging naar huis. Ik kon mijn knie niet bewegen, maar ik moest hem soepel houden anders werd mijn knie stijf. Ik ben de volgende dag naar de huisarts en vervolgens naar  het ziekenhuis gegaan. Ik moest  foto’s laten maken, maar men kon niet veel zien omdat er heel veel vocht in mijn knie zat. Ik kreeg een drukverband en krukken. Na een week mocht dat eraf en het vocht was minder geworden. Maar het deed nog wel pijn, vooral op het harde bot.

Na ongeveer 8 weken ging het weer goed en deed het geen pijn meer. Totdat ik in september 2015 met een voetbalwedstrijd een rare beweging maakte. Vanaf toen is de ellende begonnen,  de eerste 2 weken had ik een beetje pijn aan mijn knie, maar de derde week besloten mijn moeder en ik om toch even naar de dokter te gaan om even te vragen wat het misschien zou kunnen zijn. De dokter wist het niet en verwees ons naar de fysiotherapeut. Daar konden we pas na 4 dagen terecht. Ondertussen ging mijn knie steeds meer pijn doen en kon ik geen aanraking meer verdragen. Ook werd de knie steeds stijver.

De fysiotherapeut wilde eigenlijk een echo maken, maar ik kon nog geen watje op mijn knie verdragen, dan gilde ik het uit. Die pijn was ondraaglijk. Dus moesten we terug naar de huisarts. Deze zei dat ik een MRI-scan moest maken. Ik moest 4 weken wachten op deze MRI, maar ik werd heel erg verdrietig, ik had zoveel pijn en wist niet wat ik moest. Ik slikte heel veel paracetamol en ibroprufen.

Mama heeft toen heel veel gebeld en uiteindelijk mocht ik na ca 10 dagen de MRI. De uitslag was, “er is niks te zien”. Ik werd nog verdrietiger en banger, waarom kon men nu niets vinden? Ik had zoveel pijn, dat ik echt soms dacht, als ik zo verder moet, dan wil ik niet meer leven. Dit hield ik niet vol. Ook op school haalde ik slechte cijfers. Terwijl ik in het begin heel goede cijfers haalde.

 Ik wist dat er iets was, wat niet klopte. Dus ik ging met mama de volgende dag weer naar de dokter, om te vragen of het misschien geen Posttraumatisch Dystrofie was, mama had hier veel over gelezen en alle symptomen die ik had, zoals blauwe plekken, vocht, stijfheid, aanraakpijn enz. horen bij deze ziekte. Ik wist zeker dat ik iets had in of met mijn knie maar de huisarts zei: gooi de krukken weg en ga maar naar de fysio. Ik voelde me niet serieus genomen. Want ik kon helemaal niet lopen. Ik ging terug naar de fysio en de man waardoor ik werd geholpen wist het eigenlijk ook niet, uiteindelijk werd ik doorgestuurd naar de Kinderfysio.

Daar deed ze paar oefeningen die heel veel pijn deden, ze zat ook aan mijn knie dat deed verschrikkelijk veel pijn ik schreeuwde het uit van de pijn. Mijn moeder zat nog steeds te denken aan Dystrofie. We gingen aantal weken door met fysiotherapie het hielp maar niet. Ondertussen zijn we nog naar een osteopaat gegaan, hij schrok heel erg van mijn klachten en zei dat we niet op moesten geven en om een second opinion moesten vragen voor mijn knie en als daar niets uit kwam dan verder zoeken. Hij zocht daarna nog vaak contact met mama om te vragen hoe het met mij ging. Hij was heel aardig. Mama heeft heel lang moeten zeuren bij de huisarts om een second opinion.

Uiteindelijk toen ik op een avond ook klachten in mijn armen kreeg, kregen we de verwijzing voor de orthopeed in  het ziekenhuis in Hoogeveen. Ook daar moesten we weer 2 weken wachten. Ondertussen gaf mama niet op en zocht verder op het internet. Daar vond mama een verhaal van een jongentje met dezelfde klachten als ik en die had al in een rolstoel gezeten. Hij was genezen door een behandeling bij Vrij Van Pijn van Wim Beek in Leiden. Mama heeft die moeder opgespoord en contact gezocht. Dat jongetje was nog steeds genezen. Mama heeft Wim gelijk gebeld. Een paar dagen later konden we bij hem terecht. Wim stelde wat vragen en deed onderzoek en zei dat hij me kon helpen. Mama en ik konden het haast niet geloven, maar hadden toch ook alle vertrouwen in hem.

Een week na de eerste behandeling moest ik nog wel naar de orthopeed in Hoogeveen. Dat hebben we maar gewoon gedaan. Hij gaf een verwijzing voor de revalidatiearts om weer te leren lopen. Hij zei dat ik een disuse knie had. Dat is een aandoening die je krijgt nadat je gips eraf is en je dan bang bent om je knie weer te gaan gebruiken en omdat je die dan niet gebruikt wordt de knie stijf enz. Maar dat was bij mij helemaal niet gebeurd, ik kreeg dit na een kleine blessure en kon eerst nog gewoon lopen en fietsen en deed dat ook. Nou disuse had ik zeker niet dus we waren eigenlijk wel beetje boos. De doktoren luisteren gewoon niet. Ze weten het niet en dus bedenken ze iets. Zo voelde ik het. Maar omdat we al bij Wim waren geweest waren mama en ik ook minder bang.

Wim zit in Leiden dat is best ver vanaf ons huis het is 2 uur rijden, en kost veel benzine, maar mama had het ervoor over om zover te reizen, ze zei altijd: ‘ik doe alles als jij maar beter word al moet ik naar Amerika’. Ik ging ondertussen kapot van de pijn, op school had ik het gevoel dat mensen me niet meer geloofden dat ik pijn had omdat ik ook niet kon zeggen wat ik had, want niemand wist het precies. Sommige mensen op school deden ook niet leuk, omdat ze me niet begrepen. Daar werd ik heel verdrietig van. Een jongen uit een andere klas, Bart, die kwam regelmatig naar me toe en vroeg hoe het met me ging. Hij en een paar anderen waren heel begripvol, maar de meesten niet.

Mijn moeder heeft ook met de mentor en nog iemand van school gesproken omdat het helemaal niet goed ging. Gelukkig kreeg ik toen op school wat meer tijd. Ook mocht ik in de klas vertellen hoe ik me voelde. Door Wim kreeg ik eindelijk een beetje hoop voor mijn knie.

We hadden dus een afspraak in Leiden gemaakt bij Wim, hij voelt gelijk of hij je kan helpen of je niet kan helpen en als hij je niet kan helpen zegt hij dat ook. Gelukkig kon hij mij helpen en hij zei ook dat het Posttraumatisch Dystrofie was. Eindelijk na  ongeveer 3 maanden pijn en ontzettend moe zijn hadden we iets gevonden.

Hij ging me helpen ongeveer een half jaar lang, het hielp na 2 behandelingen al een beetje, ik kon  mijn knie alweer een beetje bewegen. Alleen de pijn ging nog niet weg. Na de 5de behandeling ongeveer zei ik op een avond, toen we laat terug kwamen met de auto (tegen 0:30 uur ) tegen mijn moeder dat ik wou fietsen, dus we gingen fietsen het ging niet helemaal soepel maar ik deed het wel. Ik was heel blij.

Ik was nu ongeveer 2 maanden bezig met behandelingen en ik kon al fietsen, lopen en het ging alweer iets beter op school. Paar weken daarna kreeg ik een tegenslag ik voelde me daarom heel boos  ‘waarom moest dit allemaal mij overkomen’ ik heb heel veel gehuild die dag. Het ging daarna ook wel weer goed gelukkig! Tussen de behandelingen door had ik ook nog fysiotherapie.

Na ongeveer 5 maanden heb ik samen met mama een gesprek gehad met mijn huisarts. Ik was het vertrouwen in hen kwijt. Mama had eerst een mail gestuurd naar de praktijk. Tijdens het gesprek gaf onze huisarts toe dat ze er in dit geval heel erg naast had gezeten. Ook was ze erg nieuwsgierig naar de behandeling van Wim. Ze beloofde me alle volgende keren volledig serieus te nemen.  Helaas kreeg ik precies een week na dit gesprek ineens heel erg pijn in mijn bovenarm en later in mijn onderarm. Mama dacht dat het van de laptop kwam. Dus nam ik rust, maar het werd helemaal niet beter. Toen zijn we dinsdags erna (5 dagen had ik al pijn) weer naar de huisarts gegaan .Toen was er de mannelijke dokter, hij werkt samen met de huisarts met wie ik het gesprek heb gehad. Hij wist niet wat er met mijn arm was en gaf dit ook toe. Hij vroeg gelijk, moeten jullie nog weer naar Leiden? Zo ja vraag het alsjeblieft daar.

We moesten toen een week later nog naar Wim. Dus gingen we naar huis. Een paar dagen later werd mijn arm ineens heel blauw en ik kreeg heel veel meer pijn. Dus gingen we toch maar weer naar de huisarts. Toen waren we bij de huisarts waarmee we het gesprek hadden. Zij schrok heel erg en wist ook niet wat ik had. Zij vroeg ook gelijk of we nog naar Wim moesten en of we haar op de hoogte wilden houden.  Woensdags gingen we toen naar Wim en ja hoor Wim herkende het gelijk. Dit was een vaker voorkomend iets bij mensen die bijna klaar waren met de behandeling van Dystrofie. Hij heeft me behandeld en na 3 dagen was ik pijnvrij.

Toen ik bijna helemaal beter was ging ik ook naar een Sportfysio, om weer vertrouwen in mijn lijf te krijgen en conditie op te bouwen en dat ging heel goed. Ik hoefde ondertussen ook niet meer naar Wim, dus ik dacht ik ga meedoen met gym maar dat ging fout. We moesten rennen en het leek net als of een bot los zat in mijn knie dus ik ben er gelijk mee gestopt. Ik vond het heel jammer want we hadden een project op school dat heette IRun2BFit dan ging je trainen met rennen dat je aan het einde van het schooljaar 5 km kon rennen. Maar ik kon er niet aan meedoen. Ik was ook heel erg moe dus ik ben weer teruggegaan naar Leiden en hij zei dat mijn lijf nog steeds bezig is om alles beter te maken.

Ik realiseerde me ook dat het heel anders af had kunnen lopen. Er zijn mensen die hun been hebben laten amputeren omdat ze de pijn niet volhielden. Dit had mij ook kunnen overkomen, ik had mijn been er misschien  wel af moeten halen want ik had zoveel pijn dat niet meer vol te houden was. Ik baal ervan dat ik heel klas 1 eigenlijk bezig ben geweest met mijn knie.

Er is geen dag voorbijgegaan wanneer ik niet aan mijn knie dacht. Ik had geluk dat ik in het begin van het jaar goeie cijfers haalde. Maar in de periode dat ik heel erg ziek was haalde ik alleen maar slechte cijfers. Ook voelde ik me vaak onbegrepen en eenzaam en verdrietig.

Het ging na een klein half jaar weer goed met mijn knie maar daarna ga je eigenlijk pas verwerken wat je allemaal hebt meegemaakt en dit vind ik zwaar, nu ik dit schrijf zit ik in zo’n periode. Ik kwam bij een vriend en die moeder ging vragen wat ik allemaal had meegemaakt en dat voelde heel fijn, ze begreep me. We gingen praten en ze zei hoe knap ik het allemaal doe. En ze vertelde ook dat ik eigenlijk al veel verder ben dan de andere kinderen van mijn leeftijd.

Ik kan nu voor mensen zorgen, ik kan ze begrijpen als iemand ineens heel veel pijn heeft. Als er ooit een meisje of jongen is die dezelfde klachten heeft als ik in die tijd, dan hoop ik dat hij of zij dit verhaal leest en ook naar Vrij Van Pijn gaat. Ik hoop dat hij ook andere kinderen mag helpen, maar dan moet men wel weten dat hij bestaat! Dus daarom wil ik graag dat dit verhaal verder verteld wordt. Ik wil niet dat er kinderen rond lopen met dezelfde pijn als ik, dat gun ik niemand.  Ik ben zo blij dat mama en ik Wim hebben leren kennen. Het had zo anders kunnen gaan.

Dit was mijn verhaal.

Lindi Kraal (13 jaar).