Is genezen van chronische pijn onmogelijk?

Ik hoor vaak de standaard overtuigingen van mensen die denken dat chronische ziekten en chronische pijn, ik denk dat we die allemaal wel kennen:

“Dat is allemaal onzin” 
“Absoluut onmogelijk”
“Wishful thinking”
“Kwakzalverij”
“Ja maar, het is niet wetenschappelijk bewezen
“Chronische pijn is nou eenmaal onbehandelbaar”
“Ik ben gewoon uitgedokterd”

Ik vind het heel interessant als ik dit soort gedachten, overtuigingen en uitspraken hoor. 
Waarom? Omdat dat mij iets vertelt over het wereldbeeld van de mensen die dit zeggen en hun en de angst die daar achter zit om zich open te stellen voor iets wat ze nog niet kennen. 

Veel mensen hebben een cynische, zelfs sarcastische kijk op zaken die ze nog niet kennen. 
Dat gaat veel verder dan “Wat de boer niet kent, dat vreet ie niet”. 

Het maakt mij verdrietig om te zien hoe mensen zichzelf beperken. Hoe mensen zich hardnekkig vasthouden aan oude overtuigingen. Overtuigingen waar ze eigenlijk nooit echt over na gedacht hebben, maar die ze klakkeloos hebben overgenomen van anderen en als “waar” hebben gekeurd. 

Ik kom hierop omdat mijn lieve oom Jos (nu 71) geen pianoles meer kreeg toen hij een ongeluk kreeg op zijn 13e. Hij had met vuurwerk gespeeld. Door een explosie van een ijzeren buis met brandbaar materiaal verloor hij twee vingers. 
Hij vond het fantastisch om muziek te maken en piano te leren spelen. Helaas werden zijn lessen meteen gecancelled en er was voor hem geen pianoles meer. 

Want zijn vader had de (belemmerende) overtuiging dat “Je nou eenmaal geen piano meer kan spelen als je twee vingers bent verloren”. Toen zijn hand goed was hersteld had de chirurg hem veel plezier gewenst met zijn pianolessen. Jos was in tranen uitgebarst en snotterde dat hij daar niet meer naar toe mocht. De chirurg was boos en stapte naar de vader van Jos. Hij zei dat hij zeker wist dat Jos weer zou kunnen spelen.

Maar hij mocht niet meer naar pianoles.
Jos was gesterkt door de (bekrachtigende) overtuiging van de chirurg om door te gaan met spelen. Hij oefende stiekum op de piano in de woonkamer. Zijn moeder (mijn lieve oma) stimuleerde hem daarin.

Hij leerde opnieuw piano spelen op ijn eigen manier. Snel werd hij snel gevraagd om in de kerk orgel te komen spelen, omdat hij zo goed was. 

Jos kan géén noten lezen, maar speelt elke melodie als hij hem één keer heeft gehoord. 

Fantastisch hioe een bekrachtigende, stimulerende overtuiging een mensn voor de rest van zijn leven kan veranderen!

Zo is het ook met (chronische) pijn en ziekte. Soms moet je buiten de standaard methode een nieuwe methode uitproberen of zelf ontwikkelen om toch voor een oplossing te zorgen.

Deze filmpjes vind ik enorm inspirerend. Waarom? Omdat ze voorbij gaan aan de normale “standaard” overtuigingen en ideeën die wij hebben: “Zonder handen kan je niet pianospelen”. 

Deze mensen bewijzen het tegendeel:

 

 

 

 

 

 

 

 

En nog een toegift:

 

0

Voeg een Commentaar